Vanochtend was het zover: de eerste schooldag! Ivar was redelijk zenuwachtig, maar had er ook veel zin in. We openden de voordeur en het bleek keihard te regenen. Dus met paraplu's naar school gelopen. Daar bleek nog steeds de put vlak voor de ingang verstopt te zitten, net als vorig jaar, dus iedereen moest via het plantsoen om een gigantische plas heen zien te komen.

Binnen krioelde het van de mensen die allemaal zochten waar ze nu heen moesten. Op de vloer een modderzooi. Kapstokje van Ivar opgezocht, spullen opgehangen, daarna naar binnen. Zoeken naar zijn tafeltje want ook daarop zaten namen geplakt. Warm, druk daarbinnen. Allemaal zoekende ouders en kinderen. Geen juf als zodanig te herkennen.

Afijn, nadat we het tafeltje gevonden hadden en Ivar op zijn stoel was gaan zitten, stonden we daar een minuut of tien. Te wachten, op een juf, een welkomstwoordje, of wat dan ook. Net als vele andere ouders. We zijn maar vertrokken uiteindelijk, want de 'tweede bel', waarna de ouders geacht worden weg te zijn, was al gegaan. Die arme Ivar zat wat verloren aan zijn tafeltje zonder iets te zeggen.

Op de terugweg bedacht ik me hoe idioot het eigenlijk was dat er geen juf bij de ingang stond om iedereen een hand te geven, zowel de kinderen als de ouders! Stel je voor, een klas met 30 kinderen, op zich al crisis. Dan minstens 40 ouders erbij, velen kwamen samen omdat het de 1e schooldag was. En dan niemand om al die mensen welkom te heten. Echt niet handig. 

Zou het nou op andere scholen ook zo gaan?

Helaas kregen wij vlak voor onze vakantie naar Z-Frankrijk te horen dat de eigenaar zijn huis niet meer wil verkopen. Erg jammer, maar niet geheel onverwacht na zo'n lange tijd wachten op bericht.

Optimist als ik ben, heb ik direct alle makelaarsites weer door de stofkam gehaald en vond ik een huis wat erg interessant voor ons leek te zijn. Direct een afspraak gemaakt voor op de terugweg uit het zuiden. 

Hoe teleurstellend was het toen we twee dagen voor die bezichtiging gebeld werden dat het huis al verkocht was en de afspraak derhalve niet doorging…

We deden nog een halfslachtige poging om daar een ander huis te bekijken – we waren er toch want de overnachting was al geregeld – maar dat huis bleek niets voor ons te zijn. Wat een deceptie. Toen we terugkwamen van dit ritje keken we elkaar aan, gooiden de auto vol en reden terug naar Nederland.

Voorlopig voor ons geen huis in Frankrijk!

Wat de prijs betreft, na ons bod kwam er een tegenbod, waana wij weer een hoger bod hebben uitgebracht. We zaten al zeer dicht bij elkaar en hadden dus goede hoop dat het snel zou gaan lukken.

Vervolgens hoorden we niets meer. Na anderhalve week is onze contactpersoon daar op goed geluk naar zijn huis gereden, want zijn telefoon nam hij niet op en op de voicemail reageerde hij niet. Toen bleek dat het verhaal van de verkoper toch net even iets anders in elkaar stak!

De meneer was vergeten te melden dat hij de 'nieuwe' baan in Besancon nog niet helemaal had, maar eerst een examen moest weten te halen. Afhankelijk daarvan wordt hij (docent) ergens anders geplaatst. Het kan dus ook nog een andere stad worden…

Half juni zou de uitslag van dit examen bekend worden. Maar, zoals het typisch op z'n frans gaat, natuurlijk weten we nu, ruim een week later, nog niets. Wel kwam er bericht van onze tussenpersoon dat de uitslag nog niet bekend was. Dit soort dingen gaat in Frankrijk heel anders dan in Nederland. Zo'n datum wordt daar niet strikt nageleefd. Kortom, een geheel andere cultuur. We moeten er maar aan wennen.

De zaak is dus nog steeds niet verloren, en wij wachten maar weer af. Deze zomervakantie zal het echter niet meer gaan lukken. Dus wij hebben besloten om deze vakantie naar de Middellandse zee te gaan!

Ivar: "Mama, hoe gaat ons volkslied?"

Ik: "Wilhelmus vahan Nahassauwe…"

Ivar: "Oh? Ik dacht dat ie zo ging: Ole, ole ole ole!"

Whahahahaha!!!

Het bod is gedaan afgelopen zaterdag. Helaas hebben we nog niets vernomen over hoe het ontvangen is. Je weet het ook niet met die fransen… Misschien nemen ze nog even rustig de tijd om te kijken of er nog meer animo is. Of zijn ze beledigd omdat het bod lager is dan de vraagprijs. Wij nederlanders zijn een volkje van handelaars, maar daar kunnen ze in Frankrijk nog wat van leren.

Er rest ons niets anders dan afwachten… net als de vorige keren dat we enthousiast aan het bieden sloegen. En hopen natuurlijk!

Gelukkig hebben we vandaag andere dingen aan het hoofd, want mijn broertje gaat vanmiddag trouwen!

Vorige week zaterdag reden we weer vol goede moed naar Frankrijk, om daar in een prachtige verbouwde boerderij aan te komen waar we de week heerlijk door konden brengen. Met twee houtkachels, nou die hebben we ook wel nodig gehad! Het weer zat niet mee, net als in de rest van Europa.

Zondag meteen de eerste bezichtiging. Dit huis hadden we vorig jaar al eens eerder gezien en aangezien het flink in prijs gedaald was hadden we er veel hoop op. Maar het viel toch tegen… het romantische beeld in onze hoofden vervloog meer en meer toen we het huis nog eens kritisch onderzochten. Zo romantisch het er aan de buitenkant uitzag, zo vochtig was het overal van binnen. Ai ai ai, wat een werk moest hier verzet worden, en de tuin was toch wel xe9rg schuin en aan de kleine kant… Met pijn in ons hart besloten we: dit wordt het niet.

Maandag nummer twee: een super mooi dorpje en wxe0t een leuk huis. Vrijstaand nog wel! Maar wat een werk… de prachtige authentieke details schreeuwden erom in ere hersteld te worden. Maarja. We moeten realistisch blijven. Dat red je niet in je vakanties alleen. Dus nee, dit was toch ook geen goede optie voor ons. Jammer, jammer, jammer…

Dinsdag nummer drie: een prachtig huisje met veel grond erbij! En zxf3 bewoonbaar! Wel slechts xe9xe9n slaapkamer dus er moest wel een kamer bijgebouwd worden op een zolder. Alleen… ook dit huis had z’n nadelen. Het stond in een straatje waar alles onbewoond was. Het belendende pand aan de linkerkant was inmiddels een ruxefne geworden en deels ingestort. Levensgevaarlijk voor de kinderen. Helaas, helaas…

Woensdag nummer vier: een op het eerste oog wat saaie tussenwoning. Maar niet zoals we hier in Nederland kennen, bleek later. Het huis was uit 1731 en bezat nog prachtige authentieke details waaronder een mooie comtoise schouw met gietijzeren plaat, was goed onderhouden dus weinig werk te verrichten.
Een prachtig stuk grond erachter met vrij uitzicht over velden, diverse fruitbomen en een waterput. Een bruikbare badkamer. De jongens renden om het hardst door de tuin (al is dit woord een understatement voor de lap grond).
Twee slaapkamers en nog een logeerkamer. Een schitterende wijncave…
Dan de ligging: in het centrum van een mooi dorpje mxe8t bakker! Schitterende omgeving en een zwemmeer op 10 minuten afstand.

Niet (half)vrijstaand dus, dat was even slikken. Maar dit huis zou wxe8l betekenen dat we in de vakanties kunnen gaan genieten. En toch valt er nog het een en ander aan te verfraaien op een rustig tempo.
En aangezien wij niet tot de groep willen behoren die het huis uit ellende na 5 jaar weer verkoopt, gaan we toch een bod doen!

Wordt vervolgd!

Drinkende mensen. Pratende mensen. Hangende, sms-ende, lachende, peinzende, starende en wachtende mensen… Teuben vond zijn inspiratie dit keer in de kroeg!

Het is erg mooi geworden, dus kom kijken vanaf 28 maart 2010 naar de expositie van Gerard Teuben in cafe Pitcher, Koningsstraat 46 in Haarlem.

Check ook het blog: http://teubenpaints.web-log.nl/

Kijk nou eens wat ze er schattig uitzien… de boefjes.

Het was een leuk feest in ‘t Wapen van Kennemerland vorige week! Ik heb me zelf in ieder geval heel goed vermaakt en ik hoop de rest ook…